Yavaşlamanın erdemi üzerine
Hep bir yere yetişmeye çalışırken asıl kaçırdığımız şey hayatın kendisi olabilir mi?
Bu metin tema tanıtımı için hazırlanmış kurgusal bir örnektir. Gerçek kişi, kurum ve olaylarla ilgisi yoktur.
Geçen pazar sabahı telefonumu bilerek evde bıraktım ve yakındaki parka yürüdüm. İlk yarım saat elim sürekli cebime gitti; bildirim kontrol etme refleksi o kadar yerleşmiş ki boşluğu fark etmek bile tuhaf geldi. Sonra yavaş yavaş etrafımı görmeye başladım.
Bir bankta gazete okuyan yaşlı bir adam, güvercinlere simit atan küçük bir kız, sonbaharın ilk sarı yapraklarını toplayan bir anne… Hepsi her pazar oradaydı belki de. Ama ben ilk kez gerçekten bakıyordum. O sabah fark ettim ki hızlı yaşamak, çoğu zaman az yaşamak anlamına geliyor.
Modern hayat bize verimliliği bir erdem olarak öğretti. Aynı anda birkaç işi yapabilmek, takvimi doldurabilmek, her mesaja anında yanıt verebilmek başarı ölçütü haline geldi. Oysa psikologlar sürekli bölünen dikkatin hem yaratıcılığımızı hem de ruh sağlığımızı olumsuz etkilediğini söylüyor.
Yavaşlamak, tembellik demek değil. Aksine, yaptığımız işe tüm dikkatimizi vermek, bir yemeği gerçekten tatmak, bir dostla telefona bakmadan sohbet etmek demek. Bir kitabın sayfalarını acele etmeden çevirmek, bir fincan kahveyi soğumadan bitirmek demek.
Kendime küçük kurallar koydum: Yemekte telefon yok, akşam dokuzdan sonra e-posta yok, haftada bir gün tamamen plansız. İlk haftalar zor geçti, bir şeyleri kaçırıyormuşum hissi peşimi bırakmadı. Ama zamanla bu hissin yerini daha derin bir huzur aldı.
Hayat bir koşu değil, bir yürüyüş. Bazen durup manzaraya bakmak, bazen bir bankta oturup soluklanmak gerekiyor. Bu hafta siz de kendinize küçük bir yavaşlama alanı açın. Kim bilir, belki de en çok ihtiyaç duyduğunuz şey budur.